บทความเรื่อง เมื่อเราค้นหาตัวตนอีกคนหนึ่งไม่เจอ 555+

เคยไหม เวลาที่เราทำอะไรไปหลายๆอย่างแล้วเป็นเหมือนกับ ราวกับไม่ใช่คนละคนกัน ทำอีกอย่างก็เป็นอีกอย่าง ทำอีกอันก็เป็นอีกคน โดยนับไม่ถ้วน เวลาที่เราทำอะไรไปเยอะ มักจะแสดง Ca rector ที่แตกต่างกันเสมอเพื่อความเข้าใจในบริบท บทบาทของการเป็นอยู่ ชีวิตก็เหมือนกับการแสดงละครในแต่ละด้านแต่ละแบบ แต่ละบทบาทที่เราเป็น ก็เหมือนกับเราเป็นเด็ก มีพ่อแม่ ถูกเรียกว่าลูก เป็นพี่สาวถูกเรียกว่าพี่ น้องสาว พอโตขึ้นมาหน่อยก็กลายเป็น อา เป็น ลุง เป็นเพื่อน พี่ แม่ อา โอ๊ยอะไรเยอะแยะไปหมด บริบทแต่ละอย่างจะสอนให้เราเข้าใจในบทบาทการแสดง ความเหมาะสมของการแสดงเป็นอย่างไร เราเลือกที่จะแสดงออกมาได้ แต่หากเราไปอยู่ในการทำละครเราจะเลือกกระทำไม่ได้เลยเพราะต้องแสดงตามคีเวิร์ด บทบาทที่ผู้กำกับบอก แต่ตอนนี้เราเป็นผู้กำกับการใช้ชีวิตของตัวเอง สนุกจะตาย นั่นไงล่ะ สิ่งที่ทำให้เราเป็นมากกว่าตัวตนของเราเอง ได้เรียนรู้ทักษะการแสดง บทบาทและเรียนรู้ผู้อื่นและพร้อมที่จะปรับตัวเข้าหา เพื่อการเรียนรู้ใหม่หรือเพื่อสิ่งที่เราต้องการ โดยไม่ต้องมีใครมากำกับ สนุกว่ายิ่งขึ้นไปอีก ถ้าการแสดงนั่นเราเลือกที่จะเป็นอะไรก็ได้ แต่ถ้าอยู่ๆมีคนมาแอบสังเกตเรา เราจะรู้สึกยังไง เราจะรับได้ไหม เพราะตามใจแล้วไม่ชอบให้คนมารู้จักมักจี่ จริงๆนะ เอาจริงหรือเราไม่ชอบให้ใครมาคอยบ่งการชีวิตเรา แต่ขออยากให้อยู่ห่างๆกัน เยอะเท่าไหร่ยิ่งดี จะได้จูนถูกรัศมีจะได้ไกลขึ้น ชอบตรงนี้มากกว่า ถ้ามีคนมาแอบชอบเรายิ่งรู้สึกอึดอัด ไม่เป็นตัวเอง ถ้าชอบเราให้ถอยออกห่างจากตัวเรามากๆนะ เพราะไฟในตัวมันพลุกพล่าน เธอออว์ อาจถูกเผากลายไปเป็นเฒ่าถ่านได้เลยนะ เหมือนหนังเรื่อง Fantastic 4 จอมพลังคนกายสิทธิ์ ไม่มีผิดเพี้ยนเลย เราเหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวที่พร้อมระเบิดได้เสมอ เพราะถ้ารักเราหรือชอบเรา ก็ขอให้อยู่ห่างๆเอาไว้ล่ะกันค่ะ 55555+

เพราะวันใดวันหนึ่ง บอดี้การ์ด ก็อาจเป็นได้
บทเขียนของโลกมนุษย์ ฉบับสมมติ